Verjaardagen

    Vandaag niet

Binnenkort jarig:

Home

In memoriam Marco Hilarius

Marco en Marjan zijn precies 5 jaar lid van De Damstampers. Ze waren al aanwezig bij de Cd-opname ter gelegenheid van ons 10-jarig jubileum en speelden bij het jubileumfeest voor het eerst mee.
Dit jaar vieren wij in december ons 15-jarig bestaan.


Marjan op trombone en sinds begin van dit jaar ook muzikaal leider, Marco op sousafoon.
Betrouwbaar en altijd aanwezig. Behalve met carnaval want dan was Marco met zijn vrienden van de Flut op stap en ging Marjan naar het diepe zuiden om met Brullentère mee te spelen.
Als bassist, als persoon en als mens was Marco duidelijk aanwezig en kon hij zaken in de breedste zin zo mooi duidelijk neerzetten, met humor en een sneer, zonder aanziens des persoons.
Geboren Amsterdammer had hij het hart op de tong en snel zijn opmerking klaar. Vaak om te gieren, soms scherp, soms ook te scherp.
De voorbeelden hieronder maken heel duidelijk hoe Marco in elkaar zat.


Tijdens een jaarvergadering van De Damstampers stond als punt ook op de agenda: let op de grens bij het maken van opmerkingen naar en over elkaar. Dit was punt 7 op de agenda en zou al snel weer vergeten zijn, ware het niet dat Marco dit bombardeerde tot Artikel 7 en op gele kaartjes vastlegde.
Binnen De Damstampers is Artikel 7 een begrip geworden!


Als we tijdens een feestje een optreden hadden en het publiek wilde niet ‘los’ komen, dan kon je van Marco al snel een diepe brom hoorden en dat ene woordje “SAAI!”. Om vervolgens de hele bende wakker te schudden door wat Amsterdamse humor of door los te gaan op de sous, het liefst met het nummer ‘Viva Las Vegas’.
Tijdens een van onze trainingsweekenden werd hij niet voor niets uitgeroepen tot Entertainer van het Jaar ...


Laatste voorbeeld is dat een van onze trompettisten, Marco Wildeboer, een jaar geleden naar Bonaire is geëmigreerd.
Aan de bar, na de repetitie, werd geroepen: “We gaan naar Bonaire en we gaan daar optreden”. Zoiets wordt na een paar biertjes al snel geroepen en daar hoor je dan verder niets meer over.
Niet bij de dadendrang van Marco, die een week later al een ruw plannetje hiervoor gemaakt had!
“We gaan volgende zomer, als een soort trainingsweekend (maar dan wel een week), we gaan er maandelijks voor sparen. Wie gaat er mee? Ik hoef het niet nu meteen te weten, aanstaand weekend is ook goed!”. Want geduld had hij ook, soms, een héél klein beetje ...
Maar het lijkt er echt op dat we gaan: DS Go West!
Het is nu aan ons om de organisatie voort te zetten en Marco in de zomer van 2019 op Bonaire te gedenken.


Op 16 september jl. kreeg ik het niet te bevatten bericht “Marco is overleden”.
Op 27 september jl. hebben wij (samen met de Fluttetutters) de eer gehad om Marco met 2 mooie nummers, door Marjan uitgekozen, uitgeleide te doen.


Marco, dank je wel dat je bij ons was
Marco, we gaan je missen


Marjan, we zijn er voor je
Marjan, we wachten op je, ook als we geduld moeten hebben

Afdrukken E-mail